Het begon allemaal nog wel goed:
Wende Snijders in Paradiso plus een nachtje Amsterdam. Museumjaarkaart mee, om flink te laten wapperen. So far so good.
Ons hotel blijkt veel te duur voor het kamertje-zonder-ontbijt-in-de-kelder
We lachen erom.
“Morgen slapen we samen weer in één bed”, zegt Mister Tekstbestendig met een optimistische blik op beide ledikanten en het nachtkastje ertussenin.
“Als je dwars op de WC gaat zitten, kun je je benen kwijt in de deuropening”, adviseer ik vanuit de douche-unit.
Met het Museumplein op kruipafstand moet je gewoon niet mekkeren.
Om vier uur drinken we een glaasje in café Eijlers. De bitterbal gaat er ook prima in
Tegen acht uur staan we in Paradiso. Het is warm. Het is vol. De zaal borrelt, gonst, zweet. Bruist, danst en zweet nog harder als de band inzet.
De sfeer is magisch en het kan me niet lang genoeg duren. Tot het misgaat
Eerst krijg ik een droge mond. Dan draait het in mijn kop, de oren toeteren, m’n hart slaat op hol en sleurt mij mee.
“Ben even naar de WC”, zeg ik luchtig tegen Mister Tekstbestendig, en ik wankel zo recht mogelijk richting uitgang. Waarom zou ik hem ongerust maken?
Het lukt me niet om de zaal te verlaten: niemand gaat opzij
Mensen kijken verstoord terwijl ik zo voorzichtig mogelijk (sorry sorry sorry) probeer te passeren. Linksom, rechtsom, rechtdoor: geen succes.
“Ik eh moet eruit”, mompel ik.
“Zó onbeleefd!”, sist de ander.
Via de loopruimte achter de bar gaat ook niet: verboden voor gasten.
Als ik uiteindelijk toch de zaal uit rol, komt een medewerker meteen mijn kant op
Ze dirigeert me naar een stoel en drukt een glas water in m’n handen.
“Niemand liet me voorbijgaan”, piep ik.
Een begripvolle blik. “Dat hoorde ik zonet ook al van iemand anders die eruit wilde. Wat vervelend!”
Of ik iemand wil bellen of appen? Dat wil ik best, maar mijn telefoon is in het hotel gebleven: ik hou niet van schoudertasjes en mijn mobiel is te groot voor een broekzak.
Lekker handig.
Uiteindelijk bedaart mijn lijf, en ik ook
Ik sorrysorrysorry me weer door de menigte richting Mister Tekstbestendig die – ongerust – niet van het concert heeft genoten. We pikken een van de laatste liedjes nog net mee: Mens durf te leven van Ramses Shaffy.
Mens durf te délen, hum ik zachtjes voor me uit. Da’s m’n les van vandaag. En ik moet een schoudertas kopen.
Altijd weer zo fijn dat je lichaam precies weet wat je nodig hebt.
Je geest wil altijd verder dan de grenzen die er mogelijk zijn.
Je wil om je te verzetten is o zo sterk dat je er voor zwicht.
Je gedachten dat je er niet aan mag toegeven dat het anders is dan je zelf had gehoopt.
De meningen van anderen die weten wat het beste is en die je menen te kennen.
Altijd weer zo fijn dat je lichaam precies doet waar het zin in heeft zonder oordeel.
Deze week nog gehoord: “Ik wil best naar mijn lijf luisteren, maar ik weet niet naar welk deel.” #omintelijsten 🙂 🙂