De patserbak zit opeens in mijn achteruitkijkspiegel

Nog geen drie tellen geleden was de linkerrijstrook leeg en kon ik veilig inhalen. Nu hijgt er een beeldvullend bakbeest in mijn nek.

“Misschien moet zijn vrouw bevallen”, denk ik hardop

Met een soepele bocht draai ik weer naar rechts zodra het kan. Heel soft, maar zo doe ik dat.

Of eigenlijk moet ik zeggen: zo doe ik dat nú. 

Want op mijn twintigste zat ik iets anders in elkaar. Toen was mijn middelvinger situationeel hypermobiel. Vooral op de snelweg. Dat maakte veel los bij mijn medeweggebruikers: mijn fysieke vorm van feedback kreeg de handjes niet op elkaar, om het zwak uit te drukken.

Maar tegenwoordig haal ik dus zo’n fictieve bevalling erbij als ik me erger aan drukkende automobilisten.

En wég is dan de irritatie

Ik weet het, het klinkt erg #mindful, #flow en #namasté, maar het geeft bijzonder veel lucht als je een irritante situatie van een totaal andere kant benadert. Vooral als je er met een knipoog naar kunt kijken.

Vergelijk het met de lachspiegels op de kermis: je weet heus wel dat de realiteit anders is, maar dat verwrongen lijf is tóch grappig.

De afgelopen tijd heb ik trouwens heel wat spoedbevallingen geprojecteerd op anderen

Niet op de snelweg, maar gewoon achter m’n laptop. Dat kwam door enkele berichten die ik kreeg via de mail en Linkedin.

  • Een uitnodiging voor een samenwerking. “Jij zou een mooie aanvulling zijn in ons ondernemersteam. Diversiteit maakt krachtig.”
  • De vraag of ik een financieel jaarverslag kan schrijven. “Dag Ida, Heb je ervaring met het schrijven van financiële jaarverslagen, en wat is je tarief?”
  • Verschillende connectieverzoeken op LinkedIn. “Hi Ida, I’d like to add you to my professional network on LinkedIn.”

Tot zo ver niks aan de hand. Prima vragen.

Ik deed wat mijn moeder me al vroeg inprentte: áltijd netjes antwoorden als iemand je iets vraagt

Dus ik stuurde een berichtje dat ik het “leuk vind om nieuwe mensen te leren kennen, ook op LinkedIn, en dat ik benieuwd ben naar zijn/haar werk in de automotive/tendercare/peopleprocessing”.

Ik appte dat “mijn hart helaas niet sneller gaat kloppen van financiële jaarverslagen, maar dat tekstschrijver P. [website] er expert in is”.

En ik mailde dat ik “graag éénpitter blijf, dat ik benieuwd ben naar hun ideeën over samenwerking, en of we er eens een belletje aan zullen wagen”.

En wat denk je?

Niks. Radiostilte. Nooit meer wat van gehoord, van niemand niet.

Ik begrijp daar he-le-maal niks van. Eerst om informatie vragen en dan stilzwijgen? Dat is alsof je op een verjaardag een gebakje van de etagère pakt – en het vervolgens niet opeet omdat je niet van taart houdt.

Zó onbeleefd.

“Tja”, zei een vriendin toen ik sputterend mijn beklag deed, “welkom in de echte wereld. Wen er maar aan.”

Nu pas ik de bevallingstruc dus breder toe

En opeens voel ik alle begrip voor mensen me eerst een bericht sturen en vervolgens nooit meer reageren.

Ik stel me gewoon voor dat ze wegrenden bij de laptop om te puffen. Ze hebben de komende dagen wel wat beters te doen dan ons gesprek netjes afronden of bedanken voor een reactie.

Ergo: mijn boosheid verdwijnt. Direct. Gewoon door anders te denken.

Ja. Ik hou mezelf voor de gek. Maar het werkt

Probeer het ook eens:

  • Ga na waaraan je je de afgelopen dagen hebt gestoord
  • Bedenk een absurde gedachte voor deze irritante situatie
  • Pas die gedachte de komende tijd toe naar keuze

Voilà. Je hebt een instant lachspiegel.



4 thoughts on ““Misschien moet zijn vrouw bevallen”

  • Avatar
    29 september 2020 om 16:41
    Permalink

    Mooie tekst. Begrijpelijke boodschap. En de humor maakt het niet “zonde van mijn tijd”.

    Beantwoorden
    • Ida
      29 september 2020 om 17:18
      Permalink

      Mooi + begrijpelijk + humor. Een fijne drie-eenheid. Daar teken ik voor.

      Beantwoorden
  • Avatar
    2 oktober 2020 om 19:42
    Permalink

    Situationeel hypermobiel, haha!

    Ik snap dat ook niet. En dan heb ik het nog niet eens over alle marketinge-mails van mensen die je site niet kennen.

    Als dát de echte wereld is, dan hoef ik hem niet.

    Mooi blog.

    Beantwoorden
  • Ida
    3 oktober 2020 om 08:36
    Permalink

    Precies. Dan maar mijn eigen bubble in plaats van de echte wereld.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.