“Welnee, het doet geen pijn. Ze verdoven je oog voordat ze de spuit erin zetten”

Ik slik. En ik slik nog eens. Dit soort verhalen maakt me weak in the knees.

Mevrouw Grootenhof kijkt me aan

Of eigenlijk: ze draait haar gezicht naar mij. Ze ziet heel slecht, want ze heeft macula-degeneratie. Een ingrijpende oogziekte waarbij het gezichtsvermogen steeds verder achteruitgaat. Vandaar ook die spuit.

“De injecties zorgen ervoor dat ik minder snel blind word.” Ze doet alsof het om een aspirientje gaat, maar ze fronst haar wenkbrauwen als ze vertelt dat ze volgende week alwéér zo’n prik moet halen.

Onder het praten breit ze een sok

Eentje van blauwe, gemêleerde wol. ’t Klinkt gezellig, dat getik van de naalden. Het gaat ook ontzettend snel ondanks de oogproblemen. Ze werkt op gevoel, “en dat gaat nog best, hoor”.

Volgens mij breit ze vooral op gevoel-voor-haar-kleinkinderen. “Die willen alleen maar sokken van oma”, zegt ze, en ze straalt zoals op haar trouwfoto.

Ze verloor haar man. Ze verloor haar dochter

Ze verliest haar zicht – waarschijnlijk dit jaar nog. Binnenkort wordt ze 91. Maar van levenslust-degeneratie is nog lang geen sprake.

PS: mevrouw Grootenhof bestaat echt, maar ze heet anders. Je kunt haar dus niet googelen om sokken te bestellen.



2 thoughts on “Inzicht

    • Ida
      30 januari 2020 om 16:18
      Permalink

      Haha, da’s een goeie. Oma Sluiskes had gekund, áls ze 114 was geworden 😉 Want breien kon ze. Witte kniekousen in ajour, speciaal voor bij de knickerbocker van donkerblauwe corduroy die mijn moeder gemaakt had. Ik was er heel mooi mee op mijn 8e.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.