“Welnee, het doet geen pijn. Ze verdoven je oog voordat ze de spuit erin zetten”

Ik slik. En ik slik nog eens. Dit soort verhalen maakt me weak in the knees.

Mevrouw Grootenhof kijkt me aan

Of eigenlijk: ze draait haar gezicht naar mij. Ze ziet heel slecht, want ze heeft macula-degeneratie. Een ingrijpende oogziekte waarbij het gezichtsvermogen steeds verder achteruitgaat. Vandaar ook die spuit.

“De injecties zorgen ervoor dat ik minder snel blind word.” Ze doet alsof het om een aspirientje gaat, maar ze fronst haar wenkbrauwen als ze vertelt dat ze volgende week alwéér zo’n prik moet halen.

Onder het praten breit ze een sok

Eentje van blauwe, gemêleerde wol. ’t Klinkt gezellig, dat getik van de naalden. Het gaat ook ontzettend snel ondanks de oogproblemen. Ze werkt op gevoel, “en dat gaat nog best, hoor”.

Volgens mij breit ze vooral op gevoel-voor-haar-kleinkinderen. “Die willen alleen maar sokken van oma”, zegt ze, en ze straalt zoals op haar trouwfoto.

Ze verloor haar man. Ze verloor haar dochter

Ze verliest haar zicht – waarschijnlijk dit jaar nog. Binnenkort wordt ze 91. Maar van levenslust-degeneratie is nog lang geen sprake.

PS: mevrouw Grootenhof bestaat echt, maar ze heet anders. Je kunt haar dus niet googelen om sokken te bestellen.



4 thoughts on “Inzicht

    • Ida
      30 januari 2020 om 16:18
      Permalink

      Haha, da’s een goeie. Oma Sluiskes had gekund, áls ze 114 was geworden 😉 Want breien kon ze. Witte kniekousen in ajour, speciaal voor bij de knickerbocker van donkerblauwe corduroy die mijn moeder gemaakt had. Ik was er heel mooi mee op mijn 8e.

      Beantwoorden
  • Avatar
    20 maart 2020 om 17:47
    Permalink

    Laatst was mijn dochter op bezoek. Of ik nog een paar oude koken had. Echte wollen schapenwollen sokken moest het zijn. Ja, ik heb nog een paar oude sokken, zo goed als nieuw. Ooit gekocht bij de Welfare van het Rode Kruis in Apeldoorn waar ik toen voorzitter was en op een braderie echt iets moest kopen want de stokoude bijna blinde mevrouw brede een paar sokken per week en de Welfare wilde dat de voorraad niet al te groot werd. Maar, waarom wilde mijn dochter die sokken hebben? Nou, de mevrouw die altijd bij haar Albert Heijn in Amsterdam bij de uitgang stond om de Daklozenkrant te verkopen, en waarmee ze af en toe een praatje maakte, had laten weten in die kou wel lekkere wollen sokken te kunnen gebruiken, maar nergens hadden ze die ouderwetse schapenwollen sokken meer. Gelukkig kon ik ze vinden en heb ze aan mijn dochter meegegeven. Of de Daklozenkrantverkoopster ze lekker vindt zitten, hoor ik nog wel.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.