Bloed en watjes

6 reacties

Het aanrecht ziet eruit alsof ik een kip geslacht heb

Ik wist niet dat er zo veel bloed kon komen uit één vinger.

Watskeburt?

In een culinaire opwelling besloot ik pruimenjam te maken. En dat moest even snel-snel-snel. Geen ideaal vertrekpunt, vooral niet met een pasgeslepen molenmesje in de hand.

Het mes schiet uit en maakt diepe jaap in mijn ringvinger. Zo diep, dat ik – onder de opstaande huidflap door – in de wond kan kijken.

Slik.

Ik probeer de verbanddoos te pakken zonder de broodtrommel te besmeuren

Wanneer moet een wond eigenlijk gehecht worden, vraag ik me af. Is dat witte… bót? ’t Is wel ver fietsen naar de huisartsenpost. Zouden ze het eerst verdoven? O shit, gaat die naald dan ín de wond?

Ondertussen gris ik de theedoek van het haakje om het bloeden te stelpen. Ik foeter op mezelf. Niet vanwege mijn onhandige actie, maar omdat ik zo’n watje ben.

Met m’n voorbarige gepiep.

Want natuurlijk viel het achteraf weer reuze mee

De buurman verpakte de vinger in een dikke laag pleisters, het bloed kwam er doorheen, ik sjeesde naar de drogist voor hechtstrips, mijn hand hield ik een uurtje hoog.

‘s Avonds sta ik alweer met de krultang in de hand om mijn moeders haar te doen.

Waarom dan zo preventief kleinzerig?

Ik heb er wel een theorietje over (het moet nog wetenschappelijk worden aangevlogen): ik heb geen kind gebaard.

Rugweeën, puffen, persweeën, uitdrijving, hechtingen… als je ooit hebt kennisgemaakt met je oerkracht, vermoed ik dat je niet meer in de stress schiet van een bebloede theedoek of een gapende wond.

Maar ja, ik heb geen kinderwens.
Dus ik moet op zoek naar een andere manier om de pijn te masterende mindfucks te negeren – en meer van dat dappere.

Vriend M. gaat binnenkort haantjes slachten

De beesten maken hem om 4 uur ’s ochtends wakker met hun gekraai, dus het is hoog tijd om ze naar de diepvries te begeleiden.

Ik zou hem kunnen helpen, bedacht ik me afgelopen week. Als je dieren eet, moet je ze ook durven doden. Dat is wel zo eerlijk, het is behoorlijk flink, en misschien komt er dan ook iets oers vrij.

Ik heb M. de afgelopen dagen vijf keer bijna geappt.
Hopelijk leest hij dit niet.
Alhoewel… ik heb voor deze klus wel een heel geschikt mesje. 

Je las een blog van Ida Sluiskes. Vond je het wat?

Dan wil je misschien wel meer weten. Over mijn aanbod, bijvoorbeeld. En vooral: wat je daaraan hebt.

Meer lezen:

  • Copy Compleet: een totaalpakket voor je hele website, zodat jij in één keer klaar bent
  • Sales Copy: teksten voor je dienstenpagina’s, zodat je lezer precies snapt waarom jij the place to be bent
  • Constant Copy: een abonnement op mijn pen, zodat jij niet meer hoeft te zweten

Nog meer lezen:

Trouwens: heb jij moeite met het opvragen van testimonials?

Quickfix Weggever Testimonials verzamelen

6 Reacties

  1. Kitty Kilian

    Ik zou het niet doen. Laat dat appje maar zitten!

    Antwoord
    • Ida

      Mjaa… ik weet niet. ‘Vake bu’j te bange’, zeggen ze in de Achterhoek (vaak ben je te bang). Maar vriend M. zit er ook tegenaan te hikken, dat weet ik zeker.

      Antwoord
  2. Ellen Lanser

    (grote grijns vanwege je stukje)
    Je bent een watje – blijf alsjeblief een watje!
    Ik heb ooit ’s geprobeerd om een haan te slachten, met als basis deze gedachte
    “als je durft te eten moet je ook durven doden”.
    Flauwekul.
    Durf te eten.
    Maar doe alsjeblieft niet doden.
    Want als je niet écht durft, wordt het alleen maar een écht drama.
    Zeg ik je.
    Uit ervaring.
    (courtesy aan KK voor alle “hard returns”. en “puntige zinnen”.)
    Sterkte.

    Antwoord
    • Ida

      Je bent een ervaringsdeskundige, dus ik neem je advies ter harte 😉

      Antwoord
  3. Petra Aartsen

    Heb vriend P. ooit een overschot aan konijnenjongen van eigen kweek laten slachten. “geen punt”, zei hij, “gewoon h i e r e e n n e k s l a g” en dan ondersteboven hangen in de garage om leeg te bloeden. Uit angst voor het geheel en de tere zieltjes van mijn toen nog jonge zoontjes was ik op het moment suprême in het zwembad.
    De uiteindelijke stoofpot met daarin Fred en George heb ik ook niet door mijn keel gekregen.
    Ergo: Kinderen baren is geen garantie voor een toekomst zonder vrees.

    Antwoord
    • Ida

      Och jee, wat een verhaal. En Fred en George zijn ook nog voor niks gestorven? Of zat vriend P. drie dagen te smullen? Hoe dan ook: uitzonderingen bevestigen de regel. Dit kon er weleens eentje zijn 😉

      Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.